باران عشق
تقدیم به کسی که شبهای بی چراغش را ستاره ها نورانی میکنند
ماه من غصه نخور همه که مثل ما نمیشن همه که پر ترک مثل تو و من نمیشن ماه من غصه نخور مثل ماها فراوون خیلی کم پیدا میشه کسی رو حرفش بمونه اگر برای تو شعری عاشقانه بخوانم این شعر تا ابد با تو خواهد زیست حتی وقتی که من دیگر نباشم یا وقتی که دیگر میان ما عشقی نباشد شعر عاشقانه بیشتر از آدمها می ماند عاشقانت تو را ترک می کنند اما شعر عاشقانه همیشه با تو خواهد بود پس بگذار برایت شعری عاشقانه بخوانم! شعری از اعماق جان٫ که مرا به یاد تو آورد...... شعری که همیشه با تو بماند. هزاران نفر برای امدن باران دعا کردند غافل از اینکه خدا با کودکی ست که چکمه هایش سوراخ است تو بارو ن که رفتی شبم زیر و رو شد یک بغض شکسته رفیق گلوم شد تو بارون که رفتی دل باغچه پژمرد تمام وجودم توی آینه خط خورد هنوز وقتی بارون تو کوچه میباره دلم غصه داره دلم بی قراره نه شب عاشقانست نه رویا قشنگه دلم بی تو خونه دلم بی تو تنگه یک شب زیر بارون که چشمم به راهه می بینم که کوچه پر نور ماهه تو ماه منی که تو بارون رسیدی هواي باران داشت نگاه غمگينم چه تلخ مي رفتي چه تلخ شيرينم شب جدايي با تمام محجوبي تو را صدا مي زد سکوت سنگينم ستاره ها گفتند که باز مي آيي چه زودباور بود دل دهن بينم سقوط سرخم را نديده اي آيا؟ نمي کشي دستي به بال خونينم!؟ کجاست محتاجم به سکر چشمانت که شعر هم امشب نداد تسکينم نمي رسد دستم به دستهايت آه چقدر بالايي چقدر پايينم هنگام رفتن باران، دم به دم مرا تو آزردی باران سرنوشتم را به یاد آور باران سرگذشتم را مکن باور من غریبی قصه پردازم جون غریقی غرق در رازم گم شدم در غربت دریا بی نشان و بی هم آوازم بازهم آمدی تو بر سر راهم آی عـــــــشق میکنی دوباره گمراهم دیریست قلب من از عاشقی سیر است خسته از صدای زنجیر است مـــــن مـــــرد تــنهای شــــبم مهر خاموشی بر لبم تنها و غمگین رفته ام دل از همه گسسته ام تنهای تنها، غمگین و رسوا تنها و بی فردا منم من مرد تنهای شبم صد قصه مانده بر لبم از شهر تو من رفته ام کوله بارم را بسته ام بی فکر فردا با خود و تنها عابر این شبها منم یه درخت خشگ و بی برگ میونه کویر داغ توی ته مونده ی ذهنش نقش پر رنگ یه باغ شاخه ی سبز خیالش سر به آسمون کشید برو دوشش همه پر شد ز اقاقی سفید زیر سایه خیالی کم کمک چشماشو بست دید دو تا کفتر چاهی روی شاخه هاش نشست اولی گفت اگه بارون باز بباره تو کویر دیگه اما سررسیده عمر این درخت پیر دومی گفت که قدیما یادمه کویر نبود جنگل و پرنده بود و گذر زلال رود گفتن و از جا پریدن با یه دنیا خاطره اون درخت اما هنوزم تئ کویر باوره
مــــــــــــــــادر، بی تو تنها و غریبم اتاق خالی ام بی تو چه سرده مادر، ماذر خوب و قشنگم بدون تو دل من پر درده فضای خونه بی بوی تو هیچه صدای تو هنوزم اینجا می پیچه مـــــــــــــادر ، مـــــــــــــادر هنوزم تو دلم تمومه قصه هات جوونه خاله سوسکه دیگه شعر آشتی مثله قدیما نمی خونه مادر، مادر شبهامو از صدای لالایی های تو خوابیدم لالایی مادرم، حالا نوبته توست تـــو بخواب امـــــــیـدم مـــــــــــــادر ، مـــــــــــــادر قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟ نمي دانم چه سري ست عشقي كه ترا نثار ره كردم باز هم قلبي به پايم اوفتاد کاشکی پرنده پر نداشت در سراشیبی تقدیر نام مرا با نام تو تشنه کرده اند و رفتنت را بر دلم داغ نهاده اند دریغ از دریایی که در چشمهایت نشسته است بی آنکه بخواهد آیینه ها را آبی ببیند یادگار ردپای انتظارت آمدنت را دریاب که تکرار آبی ترین زلال ها در پیوسته ترین اشتیاق های رسیده ی ابدیت تو را تداعی می کند برو به فکر من نباش برو به پای من نسوز برو به فکر من نباش من یه جوری سر میکنم زندگی رو با سختیاش........ا با که درددل کنم؟ با کسی که پرنده بود برام؟ با کسی که اشیانه بود دلم به چه خوش بود کاشکی پرنده پر نداشت از پریدن خبر نداشت درخت باغ آرزوش دغدغه تبر نداشت بدون تو چه پروازي، چه احساسي چه آوازي 
در
چشمان عشق نگریستن
آنچنان مشتاق ماندنت می کند
که پای رفتنت سست می شود
ورفتن را مرگ می پنداری
پس چشمانت را ببند
وپا در جاده بگذار
وهمیشه به یاد داشته باش
گاهی وقت ها برای بودن
باید رفت...
از کجا وز که خبر آوردی ؟
خوش خبر باشی ، اما ،اما
گرد بام و در من
بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
دست بردار ازین در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید
که دروغی تو ، دروغ
که فریبی تو. ، فریب
قاصدک هان ، ولی ... آخر ... ای وای
راستی ایا رفتی با باد ؟
با توام ، ای! کجا رفتی ؟ ای
راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خکستر گرمی ، جایی ؟
در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟
قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می گریند .
قناعت عشق
كه هر چه بيشتر بخواهي كمتر مي يابي
شايد دليل هجران ستاره وجودت از آسمان دلم
نيز اين بود
اين كه من تو را بيشتر خواستم
اما نه....
من كه به گل لبخندي از تو قانع بود
در سينه ديگري نخواهي يافت
زان بوسه كه بر لبانت افشاندم
سوزنده تر آذري نخواهي يافت
در جستجوي تو و نگاه تو
ديگر ندود نگاه بي تابم
انديشه آن دو چشم رويايي
هرگز نبرد ز ديدگان خوابم
ديگر به هواي لحظه اي ديدار
دنبال تو در بدر نميگردم
دنبال تو اي اميد بي حاصل
ديوانه و بي خبر نمي گردم
باز هم چشمي به رويم خيره شد
باز هم در گير و دار يك نبرد
عشق من بر قلب سردي چيره شد
باز هم از چشمه لبهاي من
تشنه يي سيراب شد ‚ سيراب شد
تويي که از صداي من، شراب کهنه مي سازي
بيا خوبم که مي دانم، در اين بازي نمي بازي
نياز رو تو خودم کشتم، که هرگز تا نشه پشتم
زدم بر چهره ام سيلي، که هرگز وا نشه مشتم
من آن خنجر به پهلويم، که دردم را نمي گويم
به زير ضربه هاي غم، نيفتد خم به ابرويم
مرا اينگونه گر خواهي، دلت را آشيانم کن
من آن نشکستني هستم، بيا و امتحانم کن
غرور اي ناجي حرمت، تو با من پا به پايي کن
به هنگام سقوط من، تو در من خودنمايي کن
من آن خورشيد زرپوشم، که با ظلمت نمي جوشم
بجز آغوش دريا را، نمي گيرم در آغوشم
| قالب وبلاگ : فقط بهاربيست |
یار بارانی من
در پناه تو مرا عشق دچار آمده است
از سر عشق تو من مست و خراب
در پس کوچه تاریک غریب
به صدای غم غربت
هم نفسی خواهم بود
**********************
لطفا نظرات و پیشنهادات
و انتقادات خودتون رو در قسمت
نظرات یا به ایمیل زیر ارسال کنید.
**********************
