ماه من غصه نخور همه که مثل ما نمیشن

همه که پر ترک مثل تو و من نمیشن

 ماه من غصه نخور مثل ماها فراوون

 خیلی کم پیدا میشه کسی رو حرفش بمونه

اگر برای تو شعری عاشقانه بخوانم

این شعر تا ابد با تو خواهد زیست

حتی وقتی که من دیگر نباشم

یا وقتی که دیگر میان ما عشقی نباشد

شعر عاشقانه بیشتر از آدمها می ماند

عاشقانت تو را ترک می کنند

اما شعر عاشقانه

همیشه با تو خواهد بود

پس بگذار برایت شعری عاشقانه بخوانم!

شعری از اعماق جان٫

که مرا به یاد تو آورد......

شعری که همیشه با تو بماند.

هزاران نفر برای امدن باران دعا کردند

غافل از اینکه خدا با کودکی ست که چکمه هایش سوراخ است

 تو بارو ن که رفتی

 شبم زیر و رو شد

یک بغض شکسته

رفیق گلوم شد

تو بارون که رفتی

 دل باغچه پژمرد

 تمام وجودم

 توی آینه خط خورد

هنوز وقتی بارون تو کوچه میباره

 دلم غصه داره دلم بی قراره

 نه شب عاشقانست نه رویا قشنگه

 دلم بی تو خونه دلم بی تو تنگه

 یک شب زیر بارون که چشمم به راهه

 می بینم که کوچه پر نور ماهه

 تو ماه منی که تو بارون رسیدی

هواي باران داشت نگاه غمگينم

چه تلخ مي رفتي چه تلخ شيرينم

شب جدايي با تمام محجوبي

تو را صدا مي زد سکوت سنگينم

ستاره ها گفتند که باز مي آيي

چه زودباور بود دل دهن بينم

سقوط سرخم را نديده اي آيا؟

نمي کشي دستي به بال خونينم!؟

کجاست محتاجم به سکر چشمانت

که شعر هم امشب نداد تسکينم

نمي رسد دستم به دستهايت آه

چقدر بالايي چقدر پايينم                      

  باران، این چنین دل مرا بردی

       باران، دم به دم مرا تو آزردی

              باران سرنوشتم را به یاد آور

                   باران سرگذشتم را مکن باور

                          من غریبی قصه پردازم

                                جون غریقی غرق در رازم

                                        گم شدم در غربت دریا

                                              بی نشان و بی  هم آوازم

                                                   بازهم آمدی تو بر سر راهم

                                                          آی عـــــــشق میکنی دوباره گمراهم

                                                                  دیریست قلب من از عاشقی سیر است

                                                                          خسته از صدای زنجیر است

           

                

                      

 

مـــــن مـــــرد تــنهای شــــبم

مهر خاموشی بر لبم

تنها و غمگین رفته ام

دل از همه گسسته ام

تنهای تنها، غمگین و رسوا

تنها و بی فردا منم

من مرد تنهای شبم

صد قصه مانده بر لبم

از شهر تو من رفته ام

کوله بارم را بسته ام

بی فکر فردا با خود و تنها

عابر این شبها منم

    

 

یه درخت خشگ و بی برگ میونه کویر داغ

توی ته مونده ی ذهنش نقش پر رنگ یه باغ

شاخه ی سبز خیالش سر به آسمون کشید

برو دوشش همه پر شد ز اقاقی سفید

زیر سایه خیالی کم کمک چشماشو بست

دید دو تا کفتر چاهی روی شاخه هاش نشست

اولی گفت اگه بارون باز بباره تو کویر

دیگه اما سررسیده عمر این درخت پیر

دومی گفت که قدیما یادمه کویر نبود

جنگل و پرنده بود و گذر زلال رود

گفتن و از جا پریدن با یه دنیا خاطره

          اون درخت اما هنوزم تئ کویر باوره   

 

                                          

                   

  

مــــــــــــــــادر، بی تو تنها و غریبم

اتاق خالی ام بی تو چه سرده

مادر، ماذر خوب و قشنگم

بدون تو دل من پر درده

فضای خونه بی بوی تو هیچه

صدای تو هنوزم اینجا می پیچه

مـــــــــــــادر ، مـــــــــــــادر

هنوزم تو دلم تمومه قصه هات

جوونه خاله سوسکه دیگه

شعر آشتی مثله قدیما نمی خونه

مادر، مادر شبهامو از صدای

لالایی های تو خوابیدم

لالایی مادرم، حالا نوبته توست

تـــو بخواب امـــــــیـدم

مـــــــــــــادر ، مـــــــــــــادر 

 

      

 قاصدک

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
 خوش خبر باشی ، اما ،‌اما
گرد بام و در من
 بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
 نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
 برو آنجا که تو را منتظرند 
 قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
 دست بردار ازین در وطن خویش غریب
 قاصد تجربه های همه تلخ
 با دلم می گوید
 که دروغی تو ، دروغ
 که فریبی تو. ، فریب
 قاصدک هان ، ولی ... آخر ... ای وای
 راستی ایا رفتی با باد ؟
با توام ، ای! کجا رفتی ؟ ای
راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خکستر گرمی ، جایی ؟
 در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟
 قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
 در دلم می گریند .